Ο Διστιχηζμένος Κομονιστής

ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΗΣ=ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ.ΑΓΩΝΕΣ ΓΙΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ,ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ(ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ- ),ΟΚΤΑΩΡΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΟΥ ΦΤΩΧΟΥ ΛΑΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΣ ΘΥΜΗΣΩ ΤΟ ΕΞΗΣ: ΣΤΑ ΞΕΡΟΝΗΣΙΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΦΥΛΑΚΕΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΛΥΓΙΣΑΝ ΟΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΕΣ. ΑΣ ΣΥΝΕΧΙΣΟΥΝ ΛΟΙΠΟΝ (ΟΙ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΕΣ)ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΙΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΟΠΩΝ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΤΗΣ ΝΕΟΛΕΑΣ ΚΑΤΑΡΙΠΤΩΝΤΑΣ ΕΤΣΙ ΤΟΝ ΣΤΟΧΟ ΚΑΠΟΙΩΝ ΠΟΥ ΧΡΗΣΗΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟ ΨΕΜΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΙΣΗ ΝΑ ΚΡΑΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΝΕΟΥΣ ΔΕΣΜΙΟΥΣ ΤΟΥΣ.

Το διάβασα σε τρείς μέρες. Μία λέξη μόνο φτάνει ΤΕΛΕΙΟ

Ποιος ειμαι εγω που θα κριτικαρω τον πονο μιας ανθρωπινης ψυχης? μπορει κανεις να λογοκρινει,να αφορισει,η να χειροκροτησει,καποιον για καταστασεις που εζησε?Ννομιζω οχι. Μονο σεβασμος και εκτιμιση αξιζει σε καθε δυστυχισμενο η ευτυχισμενο που εχει το θαρρος να πει κατι αξιολογο,δημοσια,και κυριως χωρις ταπεινα κινητρα. Ευχαριστω για τη φιλοξενεια.

Ιστορικό και το δεύτερο μυθιστόρημα του 59χρονου συγγραφέα, ο οποίος σπούδασε στην Ανωτάτη Εμπορική της Αθήνας και σταδιοδρόμησε ως οικονομικός αξιωματικός στο Πολεμικό Ναυτικό. Βασισμένο σε χειρόγραφο ενός αγωνιστή, το βιβλίο αυτό αφηγείται την ιστορία του Γιώργου Τούμπαλη, θείου του συγγραφέα. Γεννημένος και μεγαλωμένος σ' ένα χωριό των Σερρών, ο ήρωας μυείται στον κομμουνισμό από τον δάσκαλό του, στην Στ' Δημοτικού. Κι από τότε, στο πετσί του θα γραφτεί όλη η ελληνική ιστορία: δικτατορία του Μεταξά, Κατοχή, εμφύλιος πόλεμος και αυτοεξορία στη Βουλγαρία. Το επιμύθιο; «Και μετά τόσα χρόνια κατάλαβα τη ήναι πολιτική όλλα ψέματα κατέβα εσή να ανεβό εγό και όλλα τα πλιρόνη η κατοτέρα τάξη της ανθρωπότιτος». ΝΙΚΟΣ ΝΤΟΚΑΣ και ΒΑΣΙΛΗΣ Κ. ΚΑΛΑΜΑΡΑΣ

"Δεμένοι στον τροχό της Ιστορίας" όταν θα 'ρθει ο καιρός ο άνθρωπος τον άνθρωπο να βοηθάει να μας θυμάστε - με κάποια επιείκεια Μπέρτολ Μπρεχτ ''Αφτό γράφτικαι το 1987 από τον δυστιχηζμένον κομονιστή Γεώργη Τούμπαλη''. Μ' αυτή την φράση, που έγινε και ο εμβληματικός τίτλος του βιβλίου, κλείνει η χειμαρρώδης αφήγηση εβδομήντα χρόνων μιας ζωής δύσκολης, άρρηκτα δεμένης με την Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας: της ζωής ενός αγροτόπαιδου από τις Σέρρες που μυήθηκε στην εφηβεία του στον κομμουνισμό, ακολούθησε όλη την περιπέτεια της Αριστεράς στην Ελλάδα και σήκωσε, όπως και χιλιάδες άλλοι αγωνιστές, το σταυρό των μοιραίων λαθών της ηγεσίας της. Η δικτατορία του Μεταξά, η Κατοχή και η Αντίσταση, το δεύτερο αντάρτικο και η φυγή των μελών του Δημοκρατικού Στρατού στο ανατολικό μπλοκ, όπως τα έζησε και τα κατέγραψε σ' ένα χειρόγραφο ''διήγεμα'' ο Γιώργος Τούμπαλης, έγιναν ένα ιστορικό μυθιστόρημα από τον Δημήτρη Μπατσιούλα, απόστρατο αξιωματικό του Πολεμικού Ναυτικού. Ο συγγραφέας, γεννημένος το 1946, κατάγεται από το ίδιο χωριό με τον αφηγητή και έχει συγγενική σχέση μαζί του - έτσι βρέθηκε στα χέρια του το συγκινητικά ανορθόγραφο χειρόγραφο ενός ''ανώνυμου'' αλλά αμετανόητου αγωνιστή που τελείωσε τις μέρες του πικραμένος σ' ένα κολχόζ της Βουλγαρίας. Μέσα απ' το κείμενο ακολουθούμε τον ''διστιχηζμένο κομονιστή'' σ' ένα οδοιπορικό από την αθωότητα της παιδικής ηλικίας ως την θλίψη των γηρατειών . Ο Δ. Μπατσιούλας, βασισμένος στην στέρεα δομή της αυτοβιογραφικής διήγησης, κατορθώνει να ζωντανέψει και όχι απλώς να μεταφέρει τις περιπέτειες του ταλαιπωρημένου αριστερού, ενώ δημιουργεί έναν αυθεντικό χαρακτήρα που μιλάει με ειλικρίνεια και θάρρος για τα ιστορικά γεγονότα που διαμόρφωσαν την μεταπολεμική Ελλάδα και καταθέτει την σκληρή αλήθεια για τα όσα συνέβαιναν στις χώρες του ''ανύπαρκτου σοσιαλισμού''. Η αμεσότητα της γραφής και η πηγαία γλώσσα της αφήγησης οδηγούν τον αναγνώστη στην πλήρη ταύτιση με τον ήρωα του βιβλίου: γελάει με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό του, δακρύζει με τα ατελείωτα βάσανά του, συγκινείται από την διάλυση της οικογένειάς του, βιώνει την τραγική διάψευση της πολιτικής του ιδεολογίας. Και κυρίως, ανακαλύπτει ξανά ή πιο σωστά ανακαλεί από τη συλλογική μνήμη το πείσμα και την παράλογη τόλμη εκείνων που πίστεψαν σ' ένα όνειρο και μάτωσαν για να το κάνουν πραγματικότητα. Κι ας μην βιαστούμε να κρίνουμε ότι έκαναν λάθος - η Ιστορία δεν έχει πει ακόμα την τελευταία λέξη...

Τον Δημήτρη Μπατσιούλα τον πρωτογνώρισα μέσα από το συνταρακτικό ιστορικό του μυθιστόρημα «Τα Ντουρντουβάκια», που περιγράφει γεγονότα που σημάδεψαν την νεότερη ιστορία μας (1941-44) και συγκεκριμένα την Βουλγαρική κατοχή στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Το νέο του βιβλίο συνιστά ένα πρωτότυπο και εξαιρετικά φιλόδοξο εγχείρημα και είναι απίστευτα δύσκολο να καταταχθεί σε κάποια από τις γνωστές κατηγορίες βιβλίων. Πίσω από τον ευρηματικό τίτλο «Ο Διστιχηζμένος Κομονιστής» ο Δημήτρης ξαναπλέκει μοναδικά στον μυθιστορηματικό αργαλειό του, πραγματικά ιστορικά γεγονότα. Αναπλάθει την χειρόγραφη αυτοβιογραφία που ήλθε στα χέρια του, μένοντας πιστός στο πνεύμα του αρχικού κειμένου και εμπλουτίζοντάς το με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο. Τοποθετείται απέναντι στο σύνολο των Ελλήνων και ζητά το αυτονόητο, να σχηματίσουμε μια αδιάρρηκτη αλυσίδα συνοχής και συνεργασίας για την ιστορία μας βασισμένη στην αλήθεια. Ο λόγος του είναι λιτός και περιγραφικός, με συνεχή έντονα κλιμακούμενη πλοκή, ενώ αποποιούμενος κομματικές ή προσωπικές πολιτικές του θέσεις και απόψεις, σαν καλός σκηνοθέτης, υπερφορτίζει και γυμνώνει τους χαρακτήρες οδηγώντας τους στην κάθαρση και την λύτρωση. Ο πρωταγωνιστής, Γιώργος Τούμπαλης, καλείται να πορευθεί ανάμεσα στο ιδεατό και το ανέφικτο, στην ουτοπιστική διαχείριση που του υποσχέθηκε ο κομμουνισμός και τη διεθνή πραγματικότητα. Η πρώτη του θεωρητική μύηση αρχίζει από τον δάσκαλό του στο δημοτικό. Έρχεται σε σύγκρουση με τον φιλοβασιλικό πατέρα του με αποτέλεσμα τον εγκλεισμό σε μοναστήρι για να γίνει παπάς. Δραπετεύει, αλλά οι παιδικές του εμμονές γίνονται απαγορευμένες ερωτήσεις από τις οποίες, κατά τους παπάδες, κινδυνεύει το χωριό και η χώρα ολόκληρη. Έτσι αποφασίζει αντί για παπάς, όπως ήθελε ο πατέρας του, να γίνει αγρότης. Στα 12 του ζευγατίζει τα βόδια, οργώνει, σπέρνει. Καλύτερα ο κάματος παρά ο πνευματικός ευνουχισμός. Τον Μάρτη του 35 ακούει τον ίδιο τον Σκορδύλη να τους λέει για τον νόμο του Βενιζέλου και για καταδίκη εσχάτης προδοσίας των κομμουνιστών που ήθελαν την αυτοδιάθεση της Μακεδονίας. Ο θάνατος του Δεμερτζή φέρνει στο προσκήνιο τον Μεταξά που είχε βαφτίσει την αιμόπτυση από το ξύλο ως καλπάζουσα φυματίωση, αρχίζοντας διώξεις και εξορίες. Τα βασανιστήρια και η φορτική πίεση για δήλωση άρνησης ιδεολογίας γίνονται καθημερινότητα. Το 1937, πεθαίνει ο πατέρας του και στρατεύεται λόγου του ασθενικού του χαρακτήρα για ένα εξάμηνο. Οι φαντάροι τον εμπαίζουν. Καχεκτικός, με ύψος 1,50 αδυνατεί να βρει ρούχα και παπούτσια στο νούμερό του. Μοιάζει με γελοιογραφία. Η οικογένειά του τον θεωρεί ανίκανο να έχει τη δική του γνώμη και με πρωτοστάτη τη μητέρα του αποφασίζουν να τον παντρέψουν με μια εξίσου καταφρονεμένη ψυχοπαίδα, την Μαρία, με την οποία αποκτά ένα αγόρι και δύο κόρες. Η Βουλγαρική κατοχή, η στρατολόγησή του στον ΕΛΑΣ και ο αγώνας στο βουνό μας περιγράφονται με τρόπο άμεσο και μοναδικό. Το ίδιο και οι ιδεολογικές αναζητήσεις για την ορθότητα αυτού του αγώνα. Όλα πρέπει να ανήκουν στο μεγάλο και μοναδικό αφεντικό, το κράτος, που θα αναδιανέμει όλα τα αγαθά εξίσου σε όλους. Κάποτε όμως ο πόλεμος τελειώνει και βρίσκει τον Γιώργη στο παραπέτασμα, πέρα από τα ελληνικά σύνορα, εγκλωβισμένο στην κομμουνιστική Βουλγαρία, περιμένοντας με «το όπλο παρά πόδα», αρχίζοντας μια νέα ζωή, κάνοντας νέα οικογένεια. Θέλει να επισκεφθεί τους δικούς του στην Ελλάδα, να τους δει, να τους εξηγήσει, όμως το πολιτικό σύστημα του το απαγορεύει. Ο σοσιαλιστικός παράδεισος απέχει έτη φωτός από αυτόν που έταζαν οι διαφωτιστές του κόμματος και η πραγματικότητα περιγράφεται με γλαφυρό τρόπο στις σελίδες του βιβλίου. Σχεδόν 30 χρόνια μετά έχει την πρώτη ευκαιρία να έρθει στην Ελλάδα… Σπύρος Μαυροειδής Συγγραφέας – Δημοσιογράφος Το νέο βιβλίο του Σπύρου Μαυροειδή, «Ένα φεγγάρι που το έλεγαν εκείνη» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ερωδιός