Ένα τραγικό γεγονός διαταράζει την ψυχική υγεία της μικρής Χαράς και τη σχέση της με τη μητέρα της την Ξένια. Εκείνη, απελπισμένη, την παίρνει και απομονώνονται στο σπίτι ενός θείου της στο βουνό....

Η Λήθη διεκδικεί τους Δώδεκα και η Δάφνη ξεκινά μία μοναχική πορεία αυτογνωσίας και ωριμότητας από την Υπερβορείαέως το ν Κάτω Κόσμο, αναζητώντας το πανάρχαιο αντικείμενο που θα διαλύσει το επικείμ...

«Έλα, μακάριε Λυτρωτή, εξολοθρευτή του Τιτυού, Φοίβε Λυκωρέα…
Εσύ που έχεις χρυσή λύρα, γονιμοποιέ και προστάτη των γεωργών, Πύθιε, Τιτάνα… Άγριε, πνεύμα του φωτός, αγαπημένε, δόξα της νιότη...