Τα Ντουρντουβάκια

Είμαι και εγώ από ένα διπλανό χωριό. Διαβάζοντας το βιβλίο ένιωσα τόσο υπερήφανος που ορισμένοι άνθρωποι του έθνους μας κρύβουν τόσο μεγάλη ψυχική δύναμη κάτι που πρέπει να κάνουμε όλοι μας. Ένα βιβλίο που σε συναρπάζει όχι μόνο με τα γεγονότα αλλά και με τη γλαφυρότητα της γραφής. Συγχαρητήρια.

Για τρίτη νυχτα μένω ξαγρυπνη για αυτό το βιβλιο.Είμαι στο τέλος περίπου.Νιώθω την ανάγκη να πω ένα μεγαλο ευχαριστώ στον συγγραφέα γιαυτη την εμπειρια.Είμαι από το Δοξάτο και διαβάζω αυτά που άκουγα απο γονείς και παπούδες χρόνια τωρα.Στην πρωτη "βουλγαρια" ήταν ντουρντουβάκια και οι παπουδες μου.Ως παιδάκι δε την αναπαράσταση των γεγονότων του ΄41 την έζησα για χρόνια.Τις διηγήσεις για τις μαυρες εκείνες μέρες τις έχω στο μυαλό μου ζωντανές ακομη.ΜΠΡΑΒΟ στον συγγραφέα.

Εξαιρετικο βιβλιο.. Σε ταξιδευει στο χρονο δινοντας πολυ σημαντικα ιστορικα στοιχεια και το κυριοτερο, περιγραφει την τοτε καθημερινοτητα(δινοντας πολλα λαογραφικα στοιχεια) καθως και τις ανθρωπινες σχεσεις με τετοιο τροπο που σε κανει να θελεις να το διαβασεις και για δευτερη φορα..

Είμαι στη μέση του βιβλίου. Σήμερα το μεσημέρι το αγόρασα. Και απο κείνη την ώρα βρέθηκα στην αυλή του καφενείου του παππού μου, στο Νεροφράκτη Δράμας, ν' ακούω τον παππού Σταυράκη και τους άλλου γερόντους του χωριού να μου διηγούνται την εξορία και ότι πέρασαν σαν Ντουρντουβάκια. Να ξαναβλέπω τη φωτογραφία που ακόμη υπάρχει στο ίδιο καφενείο, μ' όσους ήταν σ' εκείνα τα τάγματα εργασίας, τραβηγμένη κύριος είδε πού. Ευχαριστώ που κρατήσατε αυτή την ζοφερή ιστορία ζωντανή μέσα απ' το βιβλίο σας

Εξαιρετικό βιβλίο τα "Ντουρντουβάκια". Αποκάλυψη για μένα τη νησιώτισσα που λίγα γνώριζα για αυτή την περίοδο και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν στο πρόσφατο παρελθόν στη Βόρειο Ελλάδα. Θαύμασα και τη ζωντάνια με την οποία ο συγγραφέας ξαναστήνει μπροστά μας τη ζωή στο χωριό του, τις λεπτομερείς περιγραφές του, που έχουν κινηματογραφική δύναμη! Όμως θα ήθελα, εκείνη η βλαστήμια ( Ά ρε ..... Θεέ κ.λ.π.), που δύο φορές καταγράφηκε από τον συγγραφέα, να είχε λείψει. Ανατρίχιασα που τη διάβασα και λίγο έλειψε να παρατήσω το βιβλίο πριν καλά -καλά το αρχίσω... Τελικά βέβαια το διάβασα και μάλιστα "απνευστί", γιατί είναι από τα βιβλία που όταν τα αρχίσεις δεν μπορείς να τα αφήσεις από τα χέρια σου. Το ίδιο ...έπαθα και στον "Διστιχησμένο Κομονιστή", που επίσης με έκανε να ξενυχτήσω για να το τελειώσω... Και για τα δύο αξίζει βράβευσης ο συγγραφέας, όχι μόνο γιατί είναι ικανός λογοτέχνης, αλλά, κυρίως, γιατί τολμάει και γράφει αλήθειες, κι ας κοστίζουν περισσότερο από τις πολλές ανώδυνες ανοησίες που στολίζουν τις προθήκες των βιβλιοπωλείων...

Αγαπητέ Μήτσο. Το βιβλίο σου, μου χάρισε συγκινητικές στιγμές διαβάζοντάς το. Η περίοδος που αναφέρεσαι είναι και σε μένα βαθιά χαραγμένη στη ψυχή μου, από τις διηγήσεις του πατέρα μου και των μεγαλύτερων στο δικό μου χωριό, την Κασσάνδρεια, γή και αυτή των Μακεδόνων. Μ΄εντυπωσίασε η γλαφυρότητα του γραψίματός σου, η συνεχής πλοκή και η ροή των γεγονότων με τέτοιο ρυθμό που έψαχνα συνεχόμενο χρόνο, γιατί δεν ήθελα να σταματήσω την ανάγνωσή του. Τον επίλογο σου, τον διάβασα πολλές φορές και από τα πρώτα κεφάλαια και κατά την διάρκεια της ανάγνωσης του βιβλίου. Η ιστορία του ήρωά σου του Στέργιου Αλεξανδρή και του Γιώργου Ακρίτα είναι τόσο πολύ δυνατή και συγκινητική σαν ένα φανταστικό μυθιστόρημα, αλλά εκτιμώ ότι ήταν και μία καθημερινότητα στα δύσκολα χρόνια που βίωναν όλα τα χωριά και οι πόλεις της Μακεδονίας. Στα πολλά χρόνια που σε γνωρίζω, από την αρχή που κατέβηκα στην Αθήνα, θυμάμαι με πόσο απλό και καυστικό τρόπο πρόβαλες την διαφορετικότητα του χαρακτήρα του Μακεδόνα και του Βορειολαδίτη, σε πολλά πράγματα που μας απασχολούσαν στην καθημερινότητά μας. Τώρα που διάβασα το βιβλίο σου καταλαβαίνω πολύ καλά, με τι ήσουν μπολιασμένος και είμαι περήφανος που σε γνώρισα. Εύχομαι το βιβλίο σου να το διαβάσουν πολλοί, ιδιαίτερα οι Μακεδόνες γιατί δείχνει με απλό, γλαφυρό και σταράτο τρόπο, ποιοί κατοικούν την γή της Μακεδονίας, ποιός είναι ο χαρακτήρας τους και γιατί όπως πιστεύω εγώ, οι Μακεδόνες είμαστε η συνέχεια αυτών που μεγαλούργησαν μαζί με τον μεγαλύτερο στρατηλάτη και εκπολιτιστή όλων των εποχών τον Μεγαλέξανδρο. Ακόμη θέλω να σου πώ, ότι έχουμε ευθύνη για την ανάδειξη της διαχρονικής ιστορίας της Μακεδονίας, γιατί οι Μακεδόνες Ελληνες έχουν γράψει μεγάλες σελίδες στην ιστορία της Ελλάδος, η οποία παραμένει άγνωστη και στον πολύ κόσμο, αλλά και στο σύστημα της εκπαίδευσής μας, ειδικά η επανάσταση του 21 που από τα επίσημα βιβλία παρουσιάζεται ως επίτευγμα τωμ Παλαιοελλαδιτών. π.χ. θέλω να σου γνωρίσω ότι η Χαλκιδική και ιδιαίτερα ο δικός μου τόπος όπου υποχώρησαν οι αγωνιστές η Κασσάνδρα, μαχόταν συνέχεια από τις 17 Μαίου του 21 έως τις 14 Νοεμβρίου, δίνοντας άνισο αγώνα με τον τακτικό τουρκικό στρατό, με πολλές μάχες σε διάφορα σημεία της Χαλκιδικής και της Θεσσαλονίκης. Στα ντόπια χωριά της Κασσάνδρας ακόμα και σήμερα οι παλιοί αφέρονται στον \'\' Χαλασμό \", όπως πέρασε από γενιά σε γενιά και τον άκουγα από τον παππού μου και τη γιαγιά μου. Σφαγιάσθηκαν 20.000 άτομα γκρεμίσθηκαν όλα τα σπίτια εκτός από ένα που υπάρχει ακόμη και σήμερα και από το 1821 έως το 1847 η Κασσάνδρα έμεινε ακατοίκητη (επέστρεψαν αρχικά 40 κουτσουρεμένες οικογένειες που είχαν διασωθεί με ειδικό τουρκικό φιρμάνι), γιατί όσοι έζησαν από την σφαγή έφυγαν με βάρκες για τις Σποράδες και την Βόρεια Εύβοια. Αυτά που σου αναφέρω βεβαιώνονται από επίσημα έγγραφα του Γαλλικού και Ολλανδικού προξενείου που υπήρχαν τότε στην Βάλτα (σημερινή Κασσάνδρεια). Αγαπητέ Μήτσο, σου εύχομαι υγεία μακροημέρευση και πάντα να μας χαρίζεις τέτοιες δυνατές συγκινήσεις. Θα περιμένω το δεύτερο και το τρίτο βιβλίο σου με αγωνία και εύχομαι να είναι το ίδιο καλά με τα ντουρτουβάκια. Θεσσαλονίκη 4 Ιουνίου 2007 Απόστολος Στρατής