Ο καπετάν Παραλής

Το καινούργιο αυτό βιβλίο του φίλου Δημήτρη Μπατσιούλα, «Ο ΚΑΠΕΤΑΝ ΠΑΡΑΛΗΣ» είναι ένα ακόμα συγκλονιστικό αφήγημα-καταγγελία ενός έντιμου Έλληνα για την θυματοποίηση του απλού ελληνικού λαού από την κατά καιρούς άρχουσα τάξη του πλανήτη και τα όργανά της. Με την ρέουσα γλώσσα που έδειξε πως κατέχει πολύ καλά ο συγγραφέας στα προηγούμενα έργα του, «Τα Ντουρντουβάκια» και «Ο Διστιχηζμένος Κομονιστής» – εμπλουτισμένη αυτή την φορά με μεγαλύτερη δόση Σερραίικης ντοπιολαλιάς που την κάνει ν’ ακούγεται γοητευτικότερη – καταγράφει τον εμφύλιο διχασμό που επιβλήθηκε απ’ την συμφωνία της Γιάλτας σ’ ένα επίπεδο στενά τοπικό και ακόμα στενότερα ανθρώπινο με την αθέλητη ‘αντιπαράθεση’ δυό παιδικών φίλων, αφού εξαναγκάστηκαν να υπηρετούν σ’ αντίθετα στρατόπεδα. Τώρα, μπορεί μεν να θεωρεί κανείς μειονέκτημα αυτή την επανάληψη του μοτίβου του ‘εξαναγκασμού’ του ενός απ’ τους συμπρωταγωνιστές να πολεμήσει για μιαν ιδέα που δεν ασπάζεται – ο Γιώργος Τούμπαλης στον «Διστιχηζμένο Κομονιστή» ανεβαίνει επίσης στο βουνό παρά την θέλησή του – μπορεί να διαφωνεί, διότι δίνει την εντύπωση πως πολλοί που αγωνίστηκαν εκείνη την εποχή γι’ αυτό το όραμα της κοινωνικής ισότητας που επαγγέλθηκε η Αριστερά δεν το είχαν ενστερνισθεί, αλλά και να μην διαφωνεί απόλυτα, διότι πράγματι υπήρξαν τέτοιες περιπτώσεις. Πολλές ή λίγες δεν το ξέρει κανείς. Πέρα απ’ αυτό όμως, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο Δημήτρης Μπατσιούλας δεν διστάζει να αναφερθεί με εντιμότητα στις εκατέρωθεν ακρότητες ενός εμφυλίου και ακόμα στις συμπεριφορές εκείνες που γενικότερα αμαυρώνουν την Ελληνική ιστορία ακόμα και στις ενδοξότερες στιγμές της. Αναφέρομαι κυρίως στον διαβόητο ελληνικό φιλοτομαρισμό και στην ατέρμονη μεταξύ μας φαγωμάρα που εκμεταλλεύονται οι ξένοι και – γιατί να μην το πούμε – οι εγωκεντρικοί, αρχομανείς και εν πολλοίς ελεγχόμενοι απ’ τους ξένους πολιτικοί μας ηγέτες, διαχρονικά. Ο Δημήτρης Μπατσιούλας, γράφοντας τα έργα του, ξαναζωντανεύει με την γλαφυρή πέννα του πικρές στιγμές και ξεσκεπάζει δύσκολες αλήθειες που πρέπει να γίνουν γνωστές στον κάθε Έλληνα, αλήθειες που χάθηκαν σχεδόν μέσα στον ορυμαγδό της προπαγάνδας της μετεμφυλιακής εποχής, μέσα στην ‘επίπλαστη’ – όπως αποδεικνύεται σήμερα – ευδαιμονία των σημερινών νεοελλήνων. Κι’ αν τα βιβλία της Ιστορίας στα σχολεία επηρεάζονται απ’ την πολιτική που χαράζουν κάποια κέντρα αποφάσεων και στρογγυλεύουν τις γωνίες, ευτυχώς υπάρχουν ακόμα οι «Μπατσιούληδες» που θυμούνται και γράφουν. Που επίσης ξέρουν να γράφουν τόσο όμορφα και να ελκύουν την προσοχή μας στις σελίδες των βιβλίων τους καλύπτοντας τα όποια κενά και καθιερωμένες διαστρεβλώσεις της σχετικής σχολικής μας εκπαίδευσης. Συγχαρητήρια, φίλε μου, Δημήτρη! Το βιβλίο σου αυτό δεν το διάβασα απλώς! Το ρούφηξα!